یافتههای یک پایاننامه دکتری نشان داد: طب سوزنی جایگزینی مناسب برای افزایش دوز دارو در رفلاکس
پایاننامه دکتری تخصصی پزشکی در رشته بیماریهای داخلی با عنوان «مقایسه دو روش طب سوزنی و درمان دارویی (دو برابر کردن دوز استاندارد مهارکنندههای پمپ پروتون) در بیماران مبتلا به رفلاکس مقاوم به درمان» توسط دکتر زهرا قدیانی در دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران با موفقیت دفاع شد.
به گزارش روابط عمومی دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران؛ این پژوهش با راهنمایی دکتر ندا گرجیزاده و دکتر محدثه آزادواری و با مشاوره دکتر علیرضا شریفی و دکتر رایکا جمالی انجام شد و در تاریخ ۷ اردیبهشت ۱۴۰۵ با کسب نمره ۲۰ به پایان رسید.
بیماری رفلاکس معده به مری (GERD) یکی از شایعترین اختلالات گوارشی در جهان است و در سالهای اخیر شیوع آن افزایش یافته است. اگرچه مهارکنندههای پمپ پروتون درمان خط اول این بیماری محسوب میشوند، حدود ۲۵ تا ۴۰ درصد بیماران با وجود مصرف دوز استاندارد دارو همچنان علائم پایدار دارند و در گروه «رفلاکس مقاوم به درمان» قرار میگیرند. در این بیماران معمولاً دوز دارو افزایش مییابد، اما اثربخشی این رویکرد محدود بوده و نگرانیهایی درباره عوارض مصرف طولانیمدت دارو وجود دارد.
در این مطالعه که به صورت کارآزمایی بالینی تصادفیسازیشده در درمانگاه گوارش بیمارستان سینا انجام شد، ۷۲ بیمار مبتلا به رفلاکس مقاوم به درمان به طور تصادفی در دو گروه قرار گرفتند. گروه نخست تحت درمان طب سوزنی (۶ جلسه طی سه هفته) همراه با دوز استاندارد امپرازول قرار گرفتند و گروه دوم امپرازول را با دوز دو برابر (۲۰ میلیگرم دو بار در روز) به مدت چهار هفته دریافت کردند. شدت علائم رفلاکس و کیفیت زندگی بیماران با استفاده از پرسشنامههای استاندارد ارزیابی شد.
نتایج پژوهش نشان داد هر دو روش درمانی موجب بهبود معنادار علائم رفلاکس و کیفیت زندگی بیماران شدند و از نظر کاهش کلی علائم تفاوت آماری معناداری بین دو گروه مشاهده نشد. با این حال، طب سوزنی در کاهش شدت سوزش سر دل و بهبود کیفیت زندگی عملکرد بهتری نشان داد، در حالی که افزایش دوز دارو در کاهش رگورژیتاسیون و اختلالات خواب مؤثرتر بود. همچنین در هیچیک از دو گروه عارضه جدی گزارش نشد و عوارض مشاهدهشده خفیف و گذرا بودند.
بر اساس نتایج این پژوهش، طب سوزنی همراه با دوز استاندارد مهارکنندههای پمپ پروتون میتواند اثربخشی قابل مقایسهای با افزایش دوز دارو در بیماران مبتلا به رفلاکس مقاوم به درمان داشته باشد و حتی در بهبود کیفیت زندگی بیماران برتری نشان دهد. پژوهشگران پیشنهاد میکنند این روش به عنوان یک گزینه مکمل یا جایگزین در مدیریت این بیماران مورد توجه قرار گیرد و مطالعات چندمرکزی با پیگیری طولانیمدت برای تأیید بیشتر این یافتهها انجام شود.
این پایاننامه در گروههای آموزشی بیماریهای داخلی و طب فیزیکی و توانبخشی مستقر در بیمارستان سینا و مجتمع بیمارستانی امام خمینی (ره) انجام شده است. متن کامل این پایاننامه از طریق وبسایت کتابخانه دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران در دسترس و قابل مطالعه است.
ارسال نظر