بررسی تاثیر طول مدت بیماری آلوپسی آره اتا بر پاسخ بالینی آن به topical immunotherapy با diphencyclopropenone


۲۸ شهریور ۱۳۹۶

آلوپسی آره آتا بیماری پوستی است که در نتیجه از دست دادن مو در روی پوست سر و در نقاط دیگر بدن حاصل می گردد. این بیماری معمولا” بصورت لکه های گرد، صاف، کوچک یا بزرگ روی پوست سر ایجاد و تا جائیکه تمام موی سر(آلوپسی total) یا کل موهای بدن (آلوپسی universal )ریزش پیدا کند، می تواند پیشروی کند.این بیماری بطور کلی حدود ۲% از کل جمعیت را که تنها بیشتر از ۵ میلیون نفر آنها در  ایالات متحده می باشند را دربرمیگرد.معمولا” این بیماری پوستی غیر قابل پیش بینی و دوره ای می باشد. در هر زمان ممکن است مو مجدد آغاز به رشد یا ریزش کند و دوره این بیماری در هر فردی متفاوت است. این مطالعه با هدف بررسی تاثیر طول مدت بیماری آلوپسی آره اتا بر پاسخ بالینی آن به topical immunotherapy  با diphencyclopropenone انجام شد.

مواد و روش ها:

بیماران مبتلا به آلوپسی آره آتا توتالیس، یونیورسالیس، افیازیس یا پچی با درگیری بیش از 25% اسکالپ که کاندید ایمونوتراپی موضعی با DPCP بودند، و به درمانگاه دیفن سیپرون بیمارستان رازی در سال 1394 مراجعه کردند، در صورت رضایت و امضای فرم رضایت نامه وارد مطالعه می شوند. اطلاعات بیمار از قبیل سن شروع بیماری ، وسعت درگیری اسکالپ برحسب درصد درگیری، طول مدت بیماری قبل از شروع درمان ، جنس بیمار ، درگیری ناخن، همراهی با آتوپی، سابقه خانوادگی آلوپسی آره آتا و الگوی آلوپسی شامل توتالیس، یونیورسالیس، افیازیس و پچی در ابتدا ثبت می شود. پس از ایجاد حساسیت با DPCP 2% درمان با 0.001% DPCP در یک نیمه از اسکالپ آغاز می شود که هر دو هفته برحسب میزان خارش و علائم درماتیت افزایش می یابد. به بیماران توصیه می شود که از تماس با نور خورشید پرهیز کنند و پس از استفاده از دارو به مدت دو روز استحمام نکنندو اسکالپ را بپوشانند. در طی درمان اگر موهای ترمینال یک نیمه سر رشد کنند کل اسکالپ تحت درمان قرار میگیرد. در صورت عدم پاسخ بعد از 6 ماه درمان قطع می شود. بیمار با فواصل 2 ماهه تا 8 ماه مورد پیگیری قرار می گیرد. در هر مراجعه علایم بیمار شامل وجود خارش و سوزش و عوارض جانبی شامل درماتیت، راکشن تاولی، پیگمانتاسیون، درصد آلوپسی اسکالپ، ریزش موی جدید، PULL TEST ،پاسخ درمانی به صورت رشد موی ولوس و ترمینال و درصد آن مورد بررسی قرار می گیرد. برای محاسبه درصد آلوپسی از دو درماتولوژیست آشنا به درمان با دیفن سیپرون استفاده می شود که درصد بدست آمده شامل میانگین نظر هر دوی آنها می باشد. در نهایت داده های به دست آمده مورد بررسی و تجزیه و تحلیل آماری قرار می گیرند.برای توصيف داده ها از فراوانی و درصد، ميانگين، انحراف معيار، ميانه، دامنه ميان چارکی و دامنه استفاده شد، براي بيان ميزان دقت برآوردها از فاصله اطمينان 95% براي بيان آن استفاده گردید. در نهایت برای حذف اثر مخدوشگرهای احتمالی و یا اثر برهمکنش از روش‌های رگرسیونی نظیر آنالیز کوواریانس و رگرسیون لجستیک استفاده شد. تمامی آنالیزها توسط نرم افزار آماری SPSS 20.0 انجام و سطح معنی دار با p<0.05  در نظر گرفته شد.حفظ کامل تمامی اطلاعات مربوط به بیماران بصورت محرمانه در برگه های اطلاعاتی، از اقدامات اولیه جهت رعایت ملاحظات اخلاقی در  این طرح تحقیقاتی می باشد. از طرف دیگر تمام اطلاعات بصورت گروهی و بدون نام منتشر خواهد شد. مطالعه بعد از تایید در کمیته اخلاق دانشگاه اجرایی خواهد شد.

    نتایج: در مطالعه ی ما تعداد 106 بیمار با آلوپسی آره آتا وارد شدند . در مطالعه انجام شده 106 نفر شرکت کردند که 50 نفر مرد و 56 نفر زن بودند. درمان با DPCP طی 8 ماه بررسی شد. عوارض جانبی شامل تاول، خارش، اگزما، لنفادنوپاتی و هیپرپیگمانتاسیون بود. در این مطالعه 5 فاکتور پروگنوستیک در پاسخ به درمان بیماران پیدا شد: همراهی با درگیری ناخن، درصد درگیری اسکالپ، طول مدت بیماری و جنسیت.

نتایج مطالعه ما نشان داد که پاسخ به درمان بیمارانی که 100-75% درگیری را دارند نسبت به افراد دیگر به صورت معنی داری کمتر گزارش شد. هم چنین نشان داده شد که بیمارانی که درگیی ناخن داشتند به صورت معنی داری پاسخ به درمان کمتری بعد از 4، 6 و 8 ماه داشتند.

هم چنین مردان حاضر در مطالعه پاسخ به درمان بهتری داشتند.

بین مدت زمان کوتاهتر ابتلا به بیماری و پاسخ به درمان رابطه معناداری وجود داشت.

از نظر میزان عود بیماری، 40 بیمار عود نداشتند، 48 بیمار یک نوبت، 6 بیمار 2 نوبت، 6 بیمار 3 نوبت ، 2 بیمار 5 نوبت و 4 بیمار 6 نوبت عود داشتند.

    نتیجه گیری:

نتایج مطالعه ما نشان داد که پاسخ به درمان بیمارانی که 100-75% درگیری را دارند نسبت به افراد دیگر به صورت معنی داری کمتر گزارش شد. هم چنین نشان داده شد که بیمارانی که درگیی ناخن داشتند به صورت معنی داری پاسخ به درمان کمتری بعد از 4، 6 و 8 ماه داشتند.

هم چنین مردان حاضر در مطالعه پاسخ به درمان بهتری داشتند.

بین مدت زمان کوتاهتر ابتلا به بیماری و پاسخ به درمان رابطه معناداری وجود داشت

 

 

كليد واژه ها : طول مدت بیماری؛ آلوپسی آره اتا؛ پاسخ بالینی؛ topical immunotherapy ؛ diphencyclopropenone

 

مشخصات دانشجو:

نام: دنیا خلیلی

 رشته تحصيلي:پزشکی عمومی

  مقطع: دکترا                   گروه آموزشي : پوست

          پست الكترونيك دانشجو: k_donya@yahoo.com

اساتيد راهنما و داور:

استاد راهنما  دکتر مریم نسیمی 

اساتيد مشاور دکتر زهرا حلاجی

 دکتر ربابه عابدینی 

اساتيد داور   دکتر عزیز زاده

دکتر لاجوردی

زمان دفاع :

   روز  سه شنبه تاريخ 28/6/96 ساعت 12

مكان دفاع به آدرس:کتابخانه بیمارستان رازی

اطلاعات به زبان انگليسي

Title:   a review on the effect of duration of alopecia areata on clinical response response to topical immunotherapy with DPCP

Abstract:

Keywords:    alopecia areata, DPCP,topical immunotherapy,duration of disease

 

فهرست منابع و ماخذ فارسي و لاتين:

 

1. Shum KW,Cullen DR, Messenger AG. Hair loss in women with hyperandrogenism: four cases responding to finasteride. JAm Acad Dermatol. 2002 ; 47:733-9.

 

2. Norris D. Alopecia areata: current state of knowledge.J Am Acad Dermatol.2004 ; 51 (1suppl.):S 16-17.

 

3. Gilhar A, Landau M, Assy B, et al . Melanocyte-associated T cell epitopes can function as autoantigens for transfer of alopecia areata to human scalp ex plants on Prkdc(scid) mice. J Invest Dermatol. 2001; 117:1357-62.

 

4. Gilhar A, Kam Y, Assy B, Kalish RS . Alopecia areata induced in C3HIHeJ mice by interferon-gamma: evidence for loss of immune privilege. J Invest Dermatol.2005; 124:288-9.

 

5. Petukhova L. Duvic M, Hordinsky M, et al. Genome wide association study in alopecia areata implicates both innate and adaptive immunity. Nature. 2010; 466: 113-7.

 

6. Kassira S1, Korta DZ2, W Chapman L2, Dann F2. Review of treatment for alopecia totalis and alopecia universalis. Int J Dermatol. 2017 Apr 5. doi: 10.1111/ijd.13612. [Epub ahead of print]

 

7. Drucker AM1,2, Thompson JM1, Li WQ1,3, Cho E1,3,4, Li T4, Guttman-Yassky E5,6, Qureshi AA.  Incident alopecia areata and vitiligo in adult women with atopic dermatitis: Nurses' Health Study 2. Allergy. 2017 May;72(5):831-834. doi: 10.1111/all.13128. Epub 2017 Feb 6.

 

8. Fonia A1, Cota C2, Setterfield JF3, Goldberg LJ4, Fenton DA1, Stefanato CM5. Permanent alopecia in patients with breast cancer after taxane chemotherapy and adjuvant hormonal therapy: Clinicopathologic findings in a cohort of 10 patients. J Am Acad Dermatol. 2017 May;76(5):948-957. doi: 10.1016/j.jaad.2016.12.027. Epub 2017 Mar 8.

 

 

9. Chong JH1,2, Taïeb A1, Morice-Picard F1, Dutkiewicz AS1, Léauté-Labrèze C1, Boralevi F1. High dose pulsed corticosteroid therapy combined with Methotrexate for Severe Alopecia Areata of Childhood. J Eur Acad Dermatol Venereol. 2017 Apr 20. doi: 10.1111/jdv.14291. [Epub ahead of print]

 

10. Brent G1, Bhoyrul B, Sheehan-Dare R. Laser Hair Removal in Alopecia Areata of the Scalp: A Novel Therapeutic Approach. Dermatol Surg. 2017 Apr 19. doi: 10.1097/DSS.0000000000001182. [Epub ahead of print]

 

11. Rateb AA , Mohammed FN, Sayed KS, Hegazy RA, Al Agha RR, Rashed LA, Sayed S . Gene expression of osteopontin in alopecia areata? A case-controlled study. Skin Pharmacol Physiol. 2015; 28(2):84-90.

 

12. Ganzetti G, Simonetti O, Campanati A , Giuliodori K, Scocco V, Brugia M, Tocchini M, Offidani A.  Osteopontin: a new facilitating factor in alopecia areata pathogenesis?, Acta Dermatovenerol Croat. 2015; 23(1):19-22.

 

13. Drucker AM1,2, Thompson JM1, Li WQ1,3, Cho E1,3,4, Li T4, Guttman-Yassky E5,6, Qureshi AA. Incident alopecia areata and vitiligo in adult women with atopic dermatitis: Nurses' Health Study 2. Allergy. 2017 May;72(5):831-834.

 

14. Mrowietz U1, Gerdes S, Gläser R, Schröder O.Successful Treatment of Refractory Alopecia Areata Universalis and Psoriatic Arthritis, But Not of Plaque Psoriasis with Tofacitinib in a Young Woman. Acta Derm Venereol. 2017 Feb 8;97(2):283-284.

 

15. Gupta AK1,2, Carviel J3, Abramovits W4,5,6. Treating Alopecia Areata: Current Practices Versus New Directions. Am J Clin Dermatol. 2017 Feb;18(1):67-75.

 

16. Weise K, Kretzschmar L, John SM, Hamm H. Topical immunotherapy in alopecia areata:anamnestic for the treatment of extensive alopecia areata. J Am Acad Dermatol 1996;192:129-133.

 

17. Galadari L, Rubaie S, Alkaabi J, Galadari H. Diphencyclopropenone (diphencyprone, DPCP) in the treatment of chronic severe alopecia areata (AA). Eue Ann Allergy Clin Immunol 2003 dec;35:397-401

 

18. Hull SM, Norris JF. Diphencyprone in the treatment of long-standing alopecia areata. Br J Dermatol 1988 sep;119:367-74

 

19.  Van der Steen PH, Van Baar HM, Happle R, boezeman JB, Perret CM. Prognostic factors in the treatment of alopecia areata with diphencyclopropenone. J Am Acad Dermatol 1991;24:227-30

 

20. Sotriadis D, et al. Topical immunotherapy with diphencyclopropenone in the treatment of chronic extensive alopecia areata. Clinical and experimental Dermatology 2006;32:48-51

 

21. Messenger A.G, McKillop J, Farrant P, McDonagh A.J, Sladden M. British Association of Dermatologists’ guideline for the management of alopecia areata 2012;166:916-926

 

22. AkhyaniM, Seirafi H, Farnaghi F, Banan P, Lajevardi V. Efficacy of Topical Diphencuprone in the treatment of alopecia areata. Iran J Dermatol 2008;11:103-107



منبع: معاونت پژوهشي دانشکده پزشکي