ژورنال کلاب

ژورنال کلاب

6 7 1399

حذف
تک ستونه
حذف
ویرایشگر متن
ژورنال کلاب با عنوان"COVID-19 and the potential long-term impact on antimicrobial Resistance" در تاریخ 06-07-1399 توسط خانم بیاتی نژاد ارائه شد.
مقاومت ضد میکروبی در ICU ها: به روزرسانی در پرتو همه گیری COVID-19
هدف این مقاله توصیف مقاومت ضد میکروبی کنونی در میکروارگانیسم های گرم منفی ESKAPE و وضعیت آنها بخش های ICU ، نقش کلون های به اصطلاح پرخطر(HiRCs) در گسترش مقاومت ضد میکروبی و همچنین نقش همه گیری COVID-19 در افزایش بالقوه مقاومت می باشد.
انتروباکترال های تولید کنند ه ی بتالاکتاماز های وسیع الطیف و کارباپنماز و سودوموناس آئروژینوزا و اسینتوباکتر بومانی MDR و XDR در سراسر جهان افزایش یافته اند. سکانس تایپ های 131 اشرشیا کلی، 258، 11، 10، 147 و 307 کلبسیلا پنومونیه، 111، 175، 235 و 244 سودوموناس ائروژینوزا کلون های پر خطر(HiRCs) مسئول این افزایش در ICU ها هستند و برخی از آنها در ظهور مکانیسم های مقاومتی موثر بر ضد میکروبی ها نقش دارند. یک وضعیت مشابه را می توان در کلونال کمپلکس اروپایی 1 و کلونال کمپلکس 2  اسینتوباکتر بومانی یافت. استفاده زیاد از داروهای ضد میکروبی در طی بیماری همه گیر COVID-19، به ویژه در ICU ها، ممکن است تأثیر منفی در روند مقاومت آنتی میکروبی در آینده داشته باشد.
ظهور پاندمی کووید-19 در 12 مارچ 2020 از سوی سازمان جهانی بهداشت اعلام شد. بر اساس گزارشات، تا 5٪ از بیماران آلوده به SARSCoV-2 نیاز به پذیرش در ICU داشتند. مستند شده است که حداکثر 50٪ از این بیماران ممکن است عفونت های باکتریایی ثانویه یا سوپر اینفکشن داشته باشند. این عفونت ها در بیماران با شرایط بحرانی شیوع بیشتری دارند و عمدتا به دلیل میکروارگانیسم های MDR  هستند. ریسک فاکتور برای عفونت ها ازجمله عفونت های ناشی از ارگانیسم های MDR در این بیماران مشخص شده است که از آنها می توان به استفاده از آنتی بیوتیک ها (80–100٪ بیماران) و ضد قارچها (7.5-15٪ بیماران)، وجود بیماری مزمن زمینه ای ریوی (18٪)، تهویه مکانیکی(21٪) و همچنین اقامت طولانی مدت در بیمارستان اشاره کرد.
در ماه های اول همه گیری، تلاش اصلی برای بیماران COVID-19 در ICU با هدف بهبود وضعیت بالینی آنها که به بیماری تنفسی و به اصطلاح طوفان سیتوکین مرتبط بود صورت گرفت. برعکس، کمتر به عفونت های ثانویه یا سوپر اینفکشن های باکتریایی توجه شد. در نتیجه، مقالات مختلفی در زمینه هشدار به خطر ابتلا به این عفونت ها و توسعه بالاتر مقاومت در بیماران COVID-19 در مقایسه با بیماران غیر COVID-19 منتشر شد.
دلایل عمده تأثیر افزاینده ی عفونت SARS-CoV-2 در افزایش مقاومت ضد میکروبی عمدتا مربوط به افزایش استفاده تجربی از آنتی بیوتیک ها، ازدحام بیش از حد سیستم های مراقبت های بهداشتی، نادیده گرفته شدن اقدامات نظارتی و کاهش ریتم فعالیت آزمایشگاه ها در کشت های نظارتی و آزمایشهای تشخیصی برای شناسایی ارگانیسم های مقاوم در برابر ضد میکروب ها است. از طرف دیگر، تأثیر کاهنده برتوسعه مقاومت ضد میکروبی می تواند با افزایش اقدامات کنترل عفونت پرسنل مراقبت های بهداشتی برای جلوگیری از آلودگی با SARS-CoV-2، از جمله بهداشت دست ها، استفاده از تجهیزات و وسایل حفاظت شخصی و وسایلی برای از الودگی مبرا کردن هوا و سطوح مرتبط باشد.
در یک بررسی سیستماتیک و متآنالیز عفونت های همزمان در بیماران مبتلا به COVID-19 نتیجه گرفتند که فقط 7٪ از بیماران بستری در بیمارستان عفونت همزمان باکتریایی دارند، اما این عدد در مطالعاتی که فقط شامل بیماران ICU بود به 14٪ افزایش یافت. به طور کلی، پاتوژن های خاص در کو اینفکشن های باکتریایی شامل مایکوپلاسما پنومونیه (42٪) و به دنبال آن سودوموناس آئروژینوزا (12٪)، هموفیلوس آنفلوانزا (12٪) و کلبسیلا پنومونیه بودند. سایر عوامل بیماری زا  گونه های انتروباکتر و اسینتوباکتر بومانی وتعداد کمتری انتروکوک فاسیوم و  MRSA بود.
بنابراین افزایش مقاومت ضد میکروبی در ICU ها عمدتا به دلیل گسترش HiRC است که از این دست می توان به میکروارگانیسم های گرم منفی ESKAPE اشاره کرد. بیماری همه گیر COVID-19 ممکن است تأثیر منفی در افزایش مقاومت ضد میکروبی داشته باشد و باید از طریق مطالعات ویژه نظارتی درICU ها، بررسی گردد.


منبع:گروه میکرب شناسی دانشکده پزشکی

نظرات

سوال

captcha

لیست نظرات

5/5 0 0 0