امروز : سه شنبه 6 آبان 1399 Rss | صفحه اصلی دانشکده
19 خرداد 1399

متولد ماه خرداد/ 19 خرداد سالروز تولد دکتر نیما رضایی معاون امور بین الملل دانشکده پزشکی

حذف
دو ستونه
حذف
ویرایشگر متن
به گزارش روابط عمومی دانشکده پزشکی، به بهانه ي 19 خرداد، سالروز تولد دکتر نیما رضایی، استاد گروه ایمونولوژی دانشکده پزشکی و در راستاي تکريم اساتيد و بزرگان دانشگاهي، بخشي از خاطرات استاد را بازخواني مي کنيم.
بخشی از زندگی نامه استاد
دکتر نیما رضایی متولد 19 خرداد سال 1355 در شهرستان قائم شهر است. دبستان و راهنمایی را در شهر ساری گذراند و از سال دوم دبیرستان به همراه خانواده به تهران منتقل شدند و به دبیرستان البرز رفت. پدرش کارمند شرکت پتروشیمی و مادرش معلم زبان انگلیسی در مدرسۀ راهنمایی بودند. در کنکور رتبۀ 111 را به دست آورد و در رشتۀ پزشکی دانشگاه تهران قبول شد و در حال حاضر استاد گروه ایمونولوژی دانشکده پزشکی است.
دکتر رضایی، یکی از دانشمندان یک درصد برتر دنیا است و یکی از پژوهشگرانیست که ژن بیماری نوتروپنی مادرزادی را کشف کرده است. بیش از 600 مقاله و نیز کتاب های معتبری در داخل و خارج از کشور به چاپ رسانده است. کتاب نقص ایمنی اولیه ایشان کتابی مرجع و جامع در بسیاری از کشورها است و همچنین عهده دار معاونت امور بین الملل دانشکده پزشکی نیز می باشد.
راه اندازی شبکه جهانی یوسرن، گروه سلامت و هنر، برگزاری جشنواره نقاشی کودکان بیمار و ... تنها بخشی از فعالیت های فرهنگی دکتر رضایی است.

حتی وسوسه هم نشدم از ایران بروم
 در دورۀ تحصیلم بین ایران وانگلستان در رفت و آمد بودم. بعد از اینکه درسم تمام شد و دورۀ فلوشیپ را هم در دانشگاه نیوکاسل گذراندم، به ایران برگشتم. زمانی که در انگلیس بودم حتی وسوسه هم نشدم که در انگلستان بمانم. سه سفر طولانی مدت به آمریکا داشتم و آخرینش در سال گذشته بود که  به عنوان دانشمند بازدید کننده به دانشگاه هاروارد رفتم و می توانستم برای ادامۀ  فعالیت های علمی ام در آنجا بمانم ولی واقعا وسوسه هم نشدم. شاید اگر سال ها بعد حس کنم در دانشگاه یا کشور به حضورم احتیاجی نیست، بروم. ولی فکر می کنم در کشورمان جا برای کار کردن زیاد هست. من شانس این را داشتم که مراکز علمی دانشگاهی و بیمارستانهای بیش از پنجاه کشور دنیا را دیده ام و به خوبی واقف هستم که همه جا در عین اینکه نقاط مثبتی دارند نقاط منفی هم دارند. پس همیشه سعی می کنم واقع بینانه به پیرامون خود نگاه کنم. نه زیاد خوش بین و نه زیاد بد بین.
نگاه به دانشگاه 
به دانشگاه به دلیل ستاره های درخشانی که دارد حس خیلی خوبی دارم. خودم را نمی گویم، من یکی از کوچک ترین اعضای این دانشگاه هستم و برای من افتخار بسیار بزرگی است که از زمان دانشجویی در این دانشگاه بوده ام. دانشگاه علوم پزشکی تهران توانسته است ستاره های پیشکسوت و جوانی را به دور خود جمع کند که در این آسمان تاریک می درخشند. البته دانشگاه علوم پزشکی تهران را نباید در کشور مقایسه کرد و باید دید جایگاه واقعیش در دنیا کجاست؟ با جایگاهی که دانشگاه باید باشد بسیار فاصله داریم. رسیدن به نسل چهارم و پنجم دانشگاه ها بسیار دور به نظر می رسد چون نه تعریف صحیح از آن را می دانیم و نه برنامه مشخصی برای رسیدن به آن. برای همین در مورد آیندۀ  دانشگاه حس دوگانه ای دارم. اگر در کنار انگیزه ای که دانشجویان و دانش پژوهان و استادان علاقمند اینجا دارند، مسئولین دانشگاه هم هماهنگ تلاش مضاعفی بکنند تا این انگیزه را حفظ کند و جذب منابع متنوع را داشته باشند و بستر مناسب برای پرواز این پرندگان عاشق ایجاد کنند، آنگاه باید نقش زیبایی که در این آسمان نقش می بندد را نگریست. اما اگر نگاهمان فقط محدود به مشکلات روزمره باشد آنگاه باید به حال همین پرنده هایی که درگیر قفس و آب و دانه اند گریست! مشکل اینجاست که تعیین سقف پرواز های کوتاه و زمینی کردن را آسان ترین و راحت ترین راه برای مدیریت پرندگان می دانیم! و هیچ وقت نه از پرندگان جوان و نه از پرندگان با تجربه سوال نشده است که کدامین پرواز را آرزو می کنید؟ امید دارم که با توجه ویژه به علایق همکاران دانشگاهی و دانشجویان و با مدیریت بهینه منابع ، فضای بهتری برای آموزش و پژوهش و خدمت رسانی به بیماران بر پایۀ اصول اخلاقی فراهم کنیم.
مشروح گفت و گوی روابط عمومی دانشگاه با دکتر رضایی را
اینجا بخوانید.


منبع:پورتال دانشکده

نظرات
5/5 0 0 0